Revolucion Industrial

1. a) Norfolk. Sistema de cultivo revolucionario xurdido entre os anos 1730- 1740 en Inglaterra no momento da Revolución industrial que consistía en que nos cultivos facíanse rotacións regulares sen esgotar nunca a terra nin deixala improductiva.
Este sistema foi inventado por Lord Townshend, embaixador inglés en Holanda e secretario de Estado, quen tras abandonar a súa carreira política en 1730 retirouse ás súas propiedades en Norfolk (Reino Unido). Tratábase de aplicar a rotación cuatrienal: trigo, nabos, cebada, trevo. Desta forma eliminouse o barbecho, aumentando a produtividade e dedicando as plantas forrajeras á alimentación do gando.
a) A Rotación Trienal. Baséase na sucesión no campo de cultivo dun cereal de inverno o primeiro ano, un cereal de primavera o segundo ano e ao final un ano de barbeito.


3.
A)John Middleton defendia que se tiñan que aproveitar mais as terras comunales porque non se estaba a aproveitar ben. Desecado as terras e separando as humedas das aridas, mellorariase o estado do gando,
cercarianse as terras para que o gando non adubese tan libre e asi as terras non se destruiran polo continuo abuso dos animais, maior explotacion do gando, reducir a expansion das enfermidades concentrando o gando, tamen averia mais oferta polo gando pero menosm prezo, e a raiz de todo esto tamen se farian novos postos de traballo e a xente non se iria as cidadades a buscar traballo.
 






B)Este grupo de campesiños dicen que non haberá pastos que a produccion baixara moito, a consecuencia desto as ventas baixaran, e os productos de primeira necesidade escasearan e teran que marchar a outros lugares como as cidades a buscar traballo para poder sobrevivir. Logo o Parlamento axudalles a defender esta posicion.






1. porque o algodon foi a materia prima fundamental para a industrializacion do sector textil
2. porque se precisaba desenvolver a industria siderurxica
3. explica o nacemento do ferrocarril






1.O sector algodonero:
O traballo do algodón foi o primeiro alicerce da Revolución Industrial. O algodón é un tecido suave e resistente de fácil lavado e que, producido en grandes cantidades, resultaba sumamente económico. A importación de tecidos de algodón da India e outros lugares viuse favorecida polo comercio colonial, pero pronto os industriais ingleses déronse conta de que o negocio consistía en converterse en fabricantes dun produto con tanta demanda. Cara ao ano 1700 conseguiron prohibir a importación de tecidos estampados e cara a 1750 impediron importar calquera tecido de algodón. Agora importaríase da India ou das plantacións esclavistas de Estados Unidos e os industriais ingleses fiaríano, tecerían e estamparían.

2. · Carbón e ferro:
O segundo chanzo da industrialización en Gran Bretaña situouse no sector do carbón e a siderurgia.
Co carbón alimentábanse as máquinas de vapor e era igualmente necesario para a siderurgia, que se estaba desenvolvendo con forza para proporcionar ferro para as novas máquinas.
A substitución do carbón vexetal polo carbón de coque, con moito máis poder calorífico, e a súa utilización nun alto forno, permitiron un extraordinario crecemento do sector mineiro do carbón e a produción de ferro en grandes cantidades.


3. · Ferrocarril:
O progreso nos transportes tamén foi decisivo. Melloraron os camiños, e a navegación fluvial coa construción de canles que permitían o transporte de mercadorías de maneira rápida e pouco custosa. Cando o vapor converteuse nunha enerxía, enseguida quíxose aproveitar para o transporte. A aplicación ás carruaxes foi un fracaso e só se puido construír un medio de transporte innovador ao unir o tradicional sistema de vagonetas desprazadas por raíles, utilizado nas minas, coa locomotora. Así nacía o ferrocarril, utilizado inicialmente nas minas.
Os ferrocarrís de vapor convertéronse rapidamente no eixo vertebrador do mercado interior, xa que permitiron aumentar a rapidez e a capacidade dos transportes, sobre todo cando se aplicou o vapor aos barcos. Os novos sistemas de transporte achegaron ás persoas, permitiron os movementos de poboación, a fluidez do correo e a de prensa e deron lugar á creación dun ámbito de circulación cada vez menos local e máis internacional

(primeira maquina de vapor feita por stiphenson)

3.
a)

-Torre de homeaxe: a torre da homenaxe ou torreón é a estrutura central do castelo  medieval. É unha torre destacada, máis alta que a muralla, e polo xeral podíase illar do resto da fortaleza.

-Barbacana: unha barbacana é unha estrutura defensiva medieval que servía como soporte ao muro de contorno ou calquera torre ou fortificación, adiantada e illada, situada sobre unha porta, poterna  ou ponte  que fose utilizada con propósitos defensivos. As barbacanas estaban polo xeral situadas fóra da liña principal de defensa e conectadas aos muros da cidade por un camiño fortificado.

-Patio de armas: constitúe un espazo central que nalgúns casos lembra os claustros  monásticos. En torno ao patio distribúense determinadas estancias, como a capela (cando a hai), a sala de recepcións, as naves para acuartelamento da tropa, a armería, etc. A entrada ao castelo prodúcese a través do patio de armas; desde el accédese ao resto das dependencias como corredores de acceso ás mazmorras ou mesmo a pasadizos secretos de fuxida, que adoitan estar reservados ao señor.

-Foso: o foso é unha trincheira profunda, ás veces enche de auga, escavada para formar unha barreira contra ataques ás murallas  dos castelos  ou outras fortificaciones. Unha fosa dificulta o acceso das máquinas de asedio, como a torre de asedio ou o ariete, que necesitan estar xunto ao muro para ser eficaces.

-Adarve: un adarve ou camiño de rolda , é un corredor estreito situado sobre unha muralla, protexido ao exterior por un parapeto almenado, que permitía tanto facer a rolda aos sentinelas, como a distribución de defensores.

-Unha almena ou merlón é un elemento arquitectónico típico da arquitectura militar medieval. Trátase de cada un dos saíntes verticais e rectangulares dispostos a intervalos regulares que coroan os muros perimetrales de castelos, torres defensivas, etc. Os espazos abertos que se atopan entre as almenas denomínanse usualmente cañoneras, xa que por eles asomaban as bocas dos canóns.

 b) O señor do castelo e a súa familia vivían ao grande. A súa posición social dependía do diñeiro que gastase e da
forma en que gozase da vida. Gastaban en boas viandas, belos vestidos, diversións para
os seus hóspedes, amigos, etc.
Todos servíanlles e protexían. O paxe era un novo servente pero do mesmo xeito que o cabaleiro procedía dunha
familia nobre, un modesto sacerdote actuaba como tal e como secretario, o bufón entretíñalles e unha lexión
doutros servidores mantiñan o castelo, algúns deles durmían mesmo na mesma habitación nunha
pequena cama.

TORNEOS E XUSTAS

Desde o século VIII ao século XV celebráronse torneos e xustas, que en principio se consideran sinónimos, cando realmente non foi o caso. Nos torneos enfrontábanse dous bandos contrarios de cabaleiros, en tres tempos: no primeiro, enfrontábanse os dous grupos adversarios de xinetes; no segundo, aqueles que non foran descabalgados, loitaban a pé e finalmente, todos sostiñan un último enfrontamento formado por cuadrillas. No combate dacabalo, os cabaleiros ían recibindo unha puntuación correspondente ao número de adversarios que derrubaban e, ao finalizar o torneo recibían o premio de mans da súa dama. Así, todos os ideais caballerescos da Idade Media tiñan cabida nos torneos e de aí a inmensa popularidade de que gozaron.

O TAPIZ DE BAYEUX

O tapiz de Bayeux, tamén coñecido en Francia como Tapiz da raíña Matilde: é un gran lenzo bordado, peza única da arte do século XI, que relata mediante unha sucesión de imaxes con inscricións en latín os feitos que precederon á conquista de Inglaterra polos normandos, en conmemoración da batalla de Hastings. Desde os anos 1980, o orixinal consérvase e exhibe no Centre Guillaume lle Conquérant da cidade de Bayeux, en Normandía e foi presentado para a súa inscrición no 2007 no Programa Unesco para a Memoria do Mundo.

c)
-Catapulta: unha catapulta é un instrumento militar utilizado na antigüidade para o lanzamento a distancia de grandes obxectos a modo de proxectís. Foi inventada probablemente polos gregos e posteriormente mellorada por cartagineses e romanos, sendo moi empregada na Idade Media. 

-Zapadores: os zapadores ou traballadores de combate son os soldados  que se dedican á construción de pontes e outras estruturas en tempos de guerra. A súa misión principal é facilitar o movemento dos exércitos propios ou aliados e dificultar o dos inimigos. 

 -Ladroeiras: os homes que loitan desde a parte máis alta dos abruptos muros do castelo non poden disparar ou atacar de ningún outro modo aos inimigos situados na base do muro, sen exporse ás frechas. Os castelos melloráronse con ladroneras que eran fortificaciones e almenas que sobresaían na parte superior dos muros e protexían aos defensores. Así, estaban máis protexidos ao atacar aos homes que se atopaban debaixo ou escalaban o muro. As ladroneras dificultaban a toma do castelo.

 -Trabuquete: un trabuquete, tamén coñecido como lanzapiedras é unha arma de asedio medieval, empregada para destruír murallas  ou para lanzar proxectís sobre os muros.

-Torres de asalto: unha torre de asedio é un tipo de variante ofensiva dunha bastida, enxeño empregado na Idade Antiga e Media  para superar murallas inimigas e depositar sen grandes dificultades a varios homes armados no alto destas para que as tomasen máis facilmente.

 -Ariete: un ariete é unha arma de asedio orixinada en épocas antigas, usada para romper as portas  ou as paredes  fortificadas. Na súa forma máis simple, un ariete é tan só un tronco grande e pesado, cargado por varias persoas e impulsado con forza contra un obstáculo. O ímpeto do ariete é suficiente para danar o obxectivo. Normalmente leva incorporada ao tronco a cabeza dun carneiro para aproveitar o seu cornamenta enroscada en forma de círculo.

 -Ballesta: unha ballesta é unha arma impulsora consistente nun arco  montado sobre unha base recta que dispara proxectís, a miúdo chamados pernos ou virotes. Aínda que se trata dun instrumento marcial moi antigo, actualmente séguense utilizando na guerra, aínda que principalmente con fins recreativos, como para o tiro ao

branco e a caza.

 -Escaleiras: poste guarnecido de barrotes acabandose en un corchete, este tipo de escaleira estaba destinada o asalto de murallas.

 -Mangonel: un mangonel era un tipo de catapulta  ou arma de asedio utilizada no período medieval para lanzar proxectís aos muros dun castelo. Aínda que non eran especialmente precisos, os mangoneles eran capaces de soltar proxectís até uns 400 metros de distancia.

 

CASTELOS

Ver Castillos en un mapa más grande

Grecia

Colonias gregas

A ODISEA

A Odisea é un poema épico grego composto por 24 cantos, atribuído ao poeta grego Homero. Narra a volta a casa do heroe grego Odiseo (Ulises en latín) tras a Guerra de Troia. Odiseo tarda vinte anos en regresar á illa de Ítaca, onde posuía o título de rei, período durante o cal o seu fillo Telémaco e a súa esposa Penélope han de tolerar no seu palacio aos pretendentes que buscan desposala (pois xa crían morto a Odiseo), ao mesmo tempo que consomen os bens da familia.

A ILÍADA

A Ilíada é unha epopea grega e o poema máis antigo escrito da literatura occidental. Atribúese tradicionalmente a Homero. Composta en hexámetros dactílicos, consta de 15.693 versos (divididos polos editores, xa na antigüidade, en 24 cantos ou rapsodias) e a súa trama radica na cólera de Aquiles. Narra os acontecementos ocorridos durante 51 días no décimo e último ano da guerra de Troia.

EJERCITO ESPARTANO

O soldado mais comun no exercito espartano era o hoplita que era un lancero con armadura completa e cuxa defensa principal era un escudo redondo de bronce, estes soldados recibia unha educacion agogé, consistia en que o rapaz os 7 anos era cedido o estado e era alistado nas formacion premilitares baixo a vixilancia dun inspector chamado "pedonómo".

Dos 8 aos 11 anos os nenos estaban distribuídos en bandas ou tropas

dirixidas por mozos os irenes de máis idade, e subdivididas en patrullas que
encabeza o máis agudo dos raparigos que a compoñen, chamado buagos.

De 12 a 15 anos, raparigo.

Deixaban de levar túnica e só recibían un manto para todo o ano. Durmían en dormitorios
colectivos sobre jergones de canas. Non se bañaban e só se fregaban con aceite
os poucos días festivos que había.

Dos 16 aos 20 anos, irene.Durante este período pasábase da infancia á adolescencia e os raparigos tiñan que pasar por unha serie de probas

Aos 20 anos todo espartano incorporábase ao exército activo. Dos 20 aos 30

anos estes mozos seguían vivviendo cos seus camaradas de tenda, e seguían
comendo todos xuntos.

Aos 60 anos xa era liberados do servicio militar e podian formar parte do Senado.

VESTUARIO

Licurgo vestiu ao exército con pezas avermelladas e lle dió escudos de bronce. Levaban unha ampla capa de tecido fino no inverno e no verán, que nunca lavaban, sandalias dunha soa sola e un bastón, que podía ser recto ou curvado na parte superior en forma de cayado.Levaban o pelo longo e coidadosamente peiteado.

MANDOS MILITARES

Esta infantaría pesada estaba dividida en 5 rexementos (mores), mandados

polos polemarcos, a cuxas ordes estaban os locagós, xefes de batallón, os
pentecontarcas, comandantes de compañía, e os enomotarcas, xefes de sección.
As distintas unidades manobraban con gran flexibilidade.


HERACLES
Era considerado fillo de Zeus e Alcmena, unha raíña mortal, fillo adoptivo de Anfitrión e neto de Perseo pola liña materna.
Nun ataque de locura provocado por Hera, Heracles matou aos seus propios fillos e a dous dos seus sobriños coas súas propias mans. Ao espertar e descubrir os terribles actos que cometera, sentiu unha terrible dor, e non quixo continuar vivindo con Mégara (outras versións din que tamén Mégara foi asasinada xunto cos seus fillos pola tolemia que lle provocou Hera). En penitencia por esta execrable acción, a sibila délfica díxolle que tiña que levar a cabo dez traballos que dispuxese Euristeo, o home que usurpara o seu lexítimo dereito á coroa e a quen máis odiaba. Heracles levou a cabo todos eles con éxito, pero Hera díxolle a Euristeo que estimase que en dous dos traballos fallara, pois recibira axuda, polo que ordenou dúas máis, que Heracles tamén completou, facendo un total de doce.
Na primeira imaxe esta levando a cabo o traballo de matar a Hidra lo lago Lerna.
Na segunda imaxe o traballo contiste en soster a dous columnas do Estreito de Xibraltar.


INSTRUMENTOS DE DEMOCRACIA ATENIENSE


Clepsidra: Os reloxos de auga ou clepsidras datan da antigüidade exipcia e usábanse especialmente durante a noite, cando os reloxos de sol perdían a súa utilidade. Os primeiros reloxos de auga consistiron nunha vasija cerámica que contiña auga até certo nivel, cun orificio na base dun tamaño adecuado para asegurar a saída do líquido a unha velocidade determinada e, por tanto, nun tempo prefijado.


Fichas de voto: Fichas de voto en bronce utilizado polos xurados, do Héliée sobre todo. Son constituídos dun disco de bronce que leva unha marca ou unha inscrición de identificación, creeuse que serve a determinar o voto.


Ostracon ou ostrakon é unha cuncha ou fragmento de cerámica sobre o que se escribía.
En arqueoloxía emprégase o termo ostracon para designar os anacos de cerámica (ou fragmentos calcáreos) que se utilizaban como borradores para aprender a escribir ou pintar. Os ostracons son moi numerosos e é unha fonte de información moi útil.

LENDA DE PROMETEO

Esta lenda conta que Jepeto tivo dous descendentes Epimeteo e Prometeo aos que cedio parte dos seus poderes porque o tenia mais cousas que facer, Epimeteo lle rogo ao seu irmán Prometeo que lle cedese as súas obrigacións paternas para poder desenvolver o seu plan, se tratava de extraer dunha amálgama composta de terra, lume e outros elementos criaturas vivas, pero mortais, e de atribuír a cada unha as facultades que máis se adaptasen á súa constitución.


Pero se habia esquecido dos homes que se habia quedado sen comida e sen defensas naturais asi que o seu irmán Prometeo discorre entón a maneira de reparar a neglixencia do seu irmán. Introdúcese secretamente na illa de Lemnos, penetra nas fundiciones de Vulcano no momento en que o traballo era máis intenso e apodérase dunha faísca de lume e ofrécea á Humanidade. Pero todo ía ben; pero os homes, dotados de tantos elementos, se enorgullecieron, créndose demasiado preto da divindade. Júpiter molestouse e decidiu castigar ao responsable daquel xeral orgullo. Mercurio decatar e condeno a Prometeo a estar atado a unha pedra e a que unha aguila coméselle unha e outra vez o higado 1000 anos seguidos.

MITO DE PANDORA

Pandora foi a primeira muller, creada por Hefesto e Atenea, con axuda de todos os deuses e por mandato de Zeus. Cada un conferiulle unha calidade: beleza, graza, habilidade manual e persuasión. Hermes puxo no seu corazón a mentira. Zeus destinouna para castigo da raza humana, como vinganza contra Prometeo, que lle enganou. Pandora foi entregada polos deuses aos homes, para a súa desgraza. Zeus enviou a Epimeteo a Pandora. Leste, esquecendo o consello do seu irmán Prometeo de non admitir ningún agasallo de Zeus, deixouse seducir pola súa beleza e fíxoa a súa esposa. Existía unha xerra que contiña todos os males, pero quedaban encerrados por unha tapadeira. En canto Pandora chegou á Terra, movida dunha curiosidade incontrolable, abriu a vasija, e todos os males se esparcieron entre o xénero humano, unicamente quedou dentro a esperanza

PALABRAS DA MITOLOXIA GREGA

Na imaxe 1 aparece a palabra cancerbero que na mitoloxia grega significaba o seguinte: Cérbero gardaba a porta do Hades e aseguraba que os mortos non saísen e que os vivos non puidesen entrar.

Na imaxe 2 a pa labra olimpiada ben do grego e significa o seguinte: olimpíada é o período de catro anos que transcorre entre cada edición dos Xogos Olímpicos, aínda que na actualidade é común o uso desta palabra para designar aos propios xogos, como sinónimo.

Na imaxe 3 a palabra maraton be do grego e significa o seguinte: un maratón é unha proba atlética de resistencia con categoría olímpica que consiste en correr unha distancia de 42 195 metros.

Na imaxe 4 a palabra democracia: o termo democracia provén do antigo grego e foi acuñado en Atenas no século V a. C.

Na imaxe 5 a palabra afrodisiaco ben da deusa afrodita que era a deusa do amor a beleza e da sensualidad.

     

Na imaxe 6 aparece o signo pi que significa o seguinte: π (pi) é a relación entre a lonxitude dunha circunferencia e o seu diámetro, en xeometría euclidiana.

Na imaxe 7 a palabra atlas: na mitoloxía grega, Atlas ou Atlante era un novo titán ao que Zeus condenou a cargar sobre os seus ombreiros cos alicerces que mantiñan a Terra separada dos ceos. Era fillo de Jápeto e a ninfa Clímene e irmán de Prometeo, Epimeteo e Menecio. Higino, con todo, faio fillo de Gea e Éter ou Urano, aínda que o texto do Prefacio, onde fai esta afirmación, está algo corrompido.

Na imaxe 8 talon de aquiles: o talón de Aquiles é unha expresión que se emprega para referirse ao momento fraco ou débil dunha persoa ou cousa.

Na imaxe 9: o Partenón é un dos principais templos dóricos que se conservan, construído entre os anos 447 e 432 a. C., as súas dimensións aproximadas son: 69,5 metros de longo, por 30,9 de ancho; as columnas teñen 10,4 metros de altura. Está dedicado á deusa grega Atenea, á que os atenienses consideraban a súa protectora.

 



Primeiras civilizacions

1. Os cigurat foron creados pola civilización mesopotámica, os sacerdotes do templo eran os unicos con dereito a coidar as estatuas dos deuses, non deixavan entrar naide máis, o cigurat está formado pola capela central era onde estaba a figura do deus, tamen estaba o santuario central que serviu para albergar
a imaxe, había dúas entradas a da escaleira central polo que só pode rían subir os sacerdotes.

2. Neste relevo asirio, hai dous homes sobre cabalos e parece que van a cazar, porque levan arcos e frechas, e parece que está preparado para disparar.

3. As estacións do anodependíadas cheaso Nilo. A primeira tempada comezaba e xullocoasinundacións.
En setembro, comeza o tempo do cultivo e xerminación E o ciclo que termina a finais de abril e xuño, coa colleita.O regadio da terra foi fundamental para deseñar parte do territorio, as terras devian ser regadas artificialmente. Para as áreas máis accesibles foron construídas encoros, que tamén

5.

Ver Sin título en un mapa más g

rande

6. Os nilometros son construccions escalonadas ou pozos, diferentes en canto o seu diseño pero cunha mesma funcion: medir o nivel das augas do rio Nilo. O nivel das augas do Nilo en Elefantina menor de 6 metro supoñia que moitos terreos non podian ser cultivados e que todo o pais iva ter que pasar fame, un nivel da auga superior os 8 metro s supoñia que os pobos se

ivan inundar, destruia as vivendas e as canles de reg

o.Los nilometros estavan a cargo de los sacerdotes.

7. No rio Nilo considerase que nace no lag

.O Nilo ten unha lonxitude de 6.756 km e un caudo Victoria, pero o lago e alimentado por moitos mais rios, e desenvoca no Mediterraneo

al medio de 2.830 m³/s.

8. Na primeira imaxe aparece un home e unha muller con

unha vaca o home esta arando e a muller esta tirando as sementes o chan, e logo na figura de abaixo aparecen os frutos que deron as semillas que plantaron.

O chaduf e unha maquina simple, que usada de modo de palanca, sirve para subir agua desde un rio, canal deposito o un pozo, este agua se utiliza para regar para uso domestico ou para os animais.
Na segunda imaxe un home esta utilizando o chaduf para levar auga ou para os animales para regar ou para eles.
Na

terceira imaxe hai moitos homes que estan recollendo

a coll

eita de trigo do ano.

Na cuarta imaxe hai dous homes recollendo uvas para facer viño ou para consumo deles.
Na quinta imaxe hai dous homes con unhas lanzas, parece que veñen de pescar por que levan moitos peixes na man.

AS ALDEAS NO ANTIGO EXIPTO

Os exipcios mais pobres vivian en pequenas casas que non tiñan mobles e era de un so piso tiñan unha porta de madeira para que o calor non entrase e unha pequena venta cunhos barrotes de madeira, normalmente as casas so tiñan un piso no que habia duas habitacions, no techo era donde facian a comida como nunha especie de barba

coa en forma de cono e donde tamen dormian as veces cando facia moita calor. As encargadas da auga normalmente eran as mulleres que ian o final do dia cando o sol xa se iva. Os exipcios tiñan tres comidas o dia e a cervexa e o pan que eran a parte esencial da sua alimentacion. Os mais afortunados posuian unha orta na que cultivavan as suas propias verduras.

Os funerais dos exipcios mais pobres consistia en meterlle sall e graxa o corpo do difunto e recubrilo dun pano de lino e enterralo no deserto con alguns dos seus obxectos familiares.

MOMIFICACION

A forma de rendir cul

to os mortos dos exipcios era a momificacion, que se facia por causa dunha lenda que decia que: Seth descuertizava os corpos par aimpedir a suas resurreccion e é Isis quen reune as partes do corpos as reconmon e lle da alento para que reviva, era o motivo principal polo que se facia.

Habia tres modelos pa

ra momificar os mortos o modelo de lujo o modelo intermedio e o modelo economico.

O modelo de lujo consistia en vaciar o cadaver por dentro e meterlle especias e perfumes logo rellenano de mirra e serrin, deixano 70 dias en sosa despois de que pase o tempo limpase ven o corpo, logo recubrian o corpo de vendas e devolviano a familia.

O proceso intermedio consistia en inyectarle aceite de cedro o corpo polo orificio anal e logo taponan para que non salga. despois deixanse os dias correspondentes en natron cando xa pasou o tempo quitase o tapon e salen os orgajnos disoltos , despois deste tratamento mandase o corpo a familia.

O proceso economico consistia en limpar as tripas adoval

o con natroncos correspondentes 70 dias, despois secano o sol e devolveno a fam

ilia.

PREDRA ROSETTA

A pedra de Rosetta é parte dun antigo ronsel e

xipcio de granodiorita con texto gravado que proveu a clave para o entendemento moderno dos xeroglíficos exipcios. A inscrición rexistra un decreto que foi expedido en Menfis no ano 196 antes de Cristo, en favor do rei Ptolom

eo V. Foi descuberta o 15 de xullo de 1799 polo capitán francés Pierre-François Bouchard no pobo exipcio do delta do Nilo denominado Rosetta. Jean-François Champollion foi o que descifrou a pedra Rosetta.

DEUSES DO ANTIGO EXIPTO

Ra "Gran Deus" anónimo, demiurgo, deus solar de Heliópolis na mitoloxía exipcia. Ra era o símbolo da luz solar, dador de vida, así como responsable do ciclo da morte e a resurrección.

A súa representación máis habitual era a dun home con cabeza de falcón, sobre a cal portaba o disco solar.

Horus "o elevado", deus celeste na mitoloxí

a exipcia. Consideróuselle iniciador da civilización exipcia. Horus foi representado como un falcón ou un home con cabeza de falcón, coa coroa Dobre. Tamén, como un disco solar con ás de falcón despregadas, sobre as portas e nas salas dos templos; e con forma leonina como Harmajis.

Osiris é o deus exipcio da resurrección, símbolo da fertilidade e rexeneración do Nilo; é o deus da vexetación e a agricultura; tamén preside o tribunal do xuízo dos defuntos na mitoloxía exipcia.

A Osiris represéntaselle case sempre momificado, co rostro de cor verde ou negro, unha coroa Atef, o cayado (heqa) e o látigo (mayal ou nebeh) ou o cetro uas.

Isis é o nome grego dunha deusa da mitoloxía exipcia. O seu nome exipcio era Ast, que significa trono, representado polo xeroglífico que portaba sobre a súa cabeza. Foi denominada "Gran meiga", "Gran deusa nai", "Raíña dos deuses", "Forza fecundadora da natureza", "Deusa da maternidade e do nacemento".Isis era representada como muller co xeroglífico do "trono" Ast sobre a súa cabeza eces está sentada, ostentando un tocado co disco solar, por ser filla de Ra, o deus Solar. Podemos vela igualmente con ás de milano, abrindo os seus brazos para bendicir aos seus devotos e fillos, simbolizando a súa maternidade; con forma de deusa árbore, aleitando ao faraón.

Amón, helenización do nome exipcio imn cuxa xeral transliteración é Imen . Orixinalmente unha deidade tebana, cuxo culto se popularizou cando a cidade de Tebas pasou a ser unha das máis influentes de Exipto, tras a expulsión dos hicsos a mans dos príncipes tebanos que darían orixe á Dinastía XVII.

Dyehuty en exipcio, Thot en grego , é o deus da sabedoría, a escritura, a música, os esconxuros e feitizos máxicos e símbolo da Lúa na mitoloxía exipcia.Home con cabeza de ibis, unha pluma e a tablilla de escriba celestial para anotar os pensamentos, palabras e actos dos homes e pesalos na súa balanza. Tamén foi representado como babuino. Tamén era representado como o deus axudante de Ra.

Anubis era o "Señor da necrópole", a cidade dos mortos, que situaban sempre na ribeira occidental do Nilo. Era o encargado de guiar ao espírito dos mortos ao "outro mundo", a Duat, dentro das crenzas exipcias. Anubis era representado como un home con cabeza de cánido, ou como un can exipcio (ou chacal) negro,
pola cor da putrefacción dos corpos, e da terra infértil, símbolo de resurrección.

Atón era unha deidade solar do Antigo Exipto que representaba ao disco solar no firmamento. Considerábaselle o espírito que alentaba a vida na Terra, na Mitoloxía exipcia. Nos primeiros tempos representouse como un home con cabeza de falcón, despois como disco solar do cal xurdían raios con mans estendidas cara aos crentes, ou suxeitando signos da vida: Anj.

TEMPLO DE DEBOD

O Templo de Debod foi un agasallo de Exipto a España (ano 1968), en compensación pola axuda española, tras o chamamento internacional realizado pola Unesco para salvar os templos de Nubia, principalmente o de Abu Simbel, en perigo de desaparición debido á construción da presa de Asuán.

Organizacion politica de las sociedades

Estado
Artículo 1
1. España se constituye en un Estado social y democrático de Derecho, que propugna
como valores superiores de su ordenamiento jurídico la libertad, la justicia, la
igualdad y el pluralismo político.
2. La soberanía nacional reside en el pueblo español, del que emanan los poderes del
Estado.
3. La forma política del Estado español es la Monarquía parlamentaria.

Poder Judicial


Artículo 117

Independencia
de la justicia
1. La justicia emana del pueblo y se administra en nombre del Rey por Jueces y
Magistrados integrantes del Poder Judicial, independientes, inamovibles,
responsables y sometidos únicamente al imperio de la ley.
3. El ejercicio de la potestad jurisdiccional en todo tipo de procesos, juzgando y
haciendo ejecutar lo juzgado, corresponde exclusivamente a los Juzgados y
Tribunales determinados por las leyes, según las normas de competencia y
procedimiento que las mismas establezcan.
4. Los Juzgados y Tribunales no ejercerán más funciones que las señaladas en el
apartado anterior y las que expresamente les sean atribuidas por ley en garantía de
cualquier derecho.

Poder Lejislativo

Artículo 66

1. Las Cortes Generales representan al pueblo español y están formadas por el
Congreso de los Diputados y el Senado.
2. Las Cortes Generales ejercen la potestad legislativa del Estado, aprueban sus
Presupuestos, controlan la acción del Gobierno y tienen las demás competencias
que les atribuya la Constitución.
3. Las Cortes Generales son inviolables

Poder Ejecutivo

Artículo 97

El Gobierno dirige la política interior y exterior, la Administración civil y militar y la
defensa del Estado. Ejerce la función ejecutiva y la potestad reglamentaria de acuerdo
con la Constitución y las leyes.

Monarquia


Artículo 1

1. España se constituye en un Estado social y democrático de Derecho, que propugna
como valores superiores de su ordenamiento jurídico la libertad, la justicia, la
igualdad y el pluralismo político.
2. La soberanía nacional reside en el pueblo español, del que emanan los poderes del
Estado.
3. La forma política del Estado español es la Monarquía parlamentaria.


Democracia


Artículo 140

La Constitución garantiza la autonomía de los municipios. Estos gozarán de
personalidad jurídica plena. Su gobierno y administración corresponde a sus respectivos
Ayuntamientos, integrados por los Alcaldes y los Concejales. Los Concejales serán
elegidos por los vecinos del municipio mediante sufragio universal, igual, libre, directo
y secreto, en la forma establecida por la ley. Los Alcaldes serán elegidos por los
Concejales o por los vecinos. La ley regulará las condiciones en las que proceda el
régimen del concejo abierto.

Parlamento


Artículo 66

1. Las Cortes Generales representan al pueblo español y están formadas por el
Congreso de los Diputados y el Senado.
2. Las Cortes Generales ejercen la potestad legislativa del Estado, aprueban sus
Presupuestos, controlan la acción del Gobierno y tienen las demás competencias
que les atribuya la Constitución.
3. Las Cortes Generales son inviolables.

Estado descentralizado


Artículo 137

El Estado se organiza territorialmente en municipios, en provincias y en las
Comunidades Autónomas que se constituyan. Todas estas entidades gozan de
autonomía para la gestión de sus respectivos intereses.
Artículo 138

1. El Estado garantiza la realización efectiva del principio de solidaridad, consagrado
en el artículo 2 de la Constitución, velando por el establecimiento de un equilibrio
económico, adecuado y justo, entre las diversas partes del territorio español, y
atendiendo en particular a las circunstancias del hecho insular.
2. Las diferencias entre los Estatutos de las distintas Comunidades Autónomas no
podrán implicar, en ningún caso, privilegios económicos o sociales.

Relixions


Artículo 16

1. Se garantiza la libertad ideológica, religiosa y de culto de los individuos y las
comunidades sin más limitación, en sus manifestaciones, que la necesaria para el
mantenimiento del orden público protegido por la ley.
2. Nadie podrá ser obligado a declarar sobre su ideología, religión o creencias.
3. Ninguna confesión tendrá carácter estatal. Los poderes públicos tendrán en cuenta
las creencias religiosas de la sociedad española y mantendrán las consiguientes
relaciones de cooperación con la Iglesia Católica y las demás confesiones.

A ruta do Forro polar rojo

Ver aaRuta en un mapa más grande

O forro polar rojo

View more presentations or Upload your own.